Ze zit met betraande ogen enigszins ineengedoken voor zich uit te kijken. Deze vrouw is duidelijk aangedaan door wat ze net heeft gezien. Ze is van de generatie die de Tweede Wereldoorlog heeft meegemaakt als jonge vrouw. De belangrijke jaren tussen tienertijd en volwassenheid heeft zij in oorlogstijd beleefd. En bewust ook, zo te zien. We hebben net met een groep het toneelstuk 'de Aanslag' bezocht. Ik ben als begeleider mee om ervoor te zorgen dat de senioren een zorgeloze avond zullen hebben. Lekker uit, vervoer geregeld, koffie vooraf, drankje in de pauze en aanspraak aan elkaar. Een groot succes dit concept maar het 'zorgeloze' kan ik voor deze mevrouw wel schrappen. Eerst wil ze niet praten over wat haar zo raakte. "Ik schaam me zo, ik huil bijna nooit en nu ga ik eindelijk weer eens uit en dan overkomt mij dit". Even later "Weet je wat het is, ik praat niet graag over de oorlog. Het is gedaan en ik heb het overleefd, dat is genoeg. Maar dit komt dichtbij. Het lijkt wel gisteren dat we moesten fluisteren, de ramen moesten verduisteren. Wie kon je vertrouwen, wie was goed en wie fout? De oorlogsjaren waren extra beklemmend omdat we niet wisten hoelang de bezetting zou duren. Een jaar? Nog 5 jaar of zelfs 10? Je wist het niet maar we bleven altijd hoop houden. Geen moment verloren we ons verlangen en geloof in de vrijheid. De bevrijding was letterlijk een bevrijding, de boeien gingen af, de handen om mijn keel verdwenen. Ik zong en lachte weer hardop, ik danste en at tot ik buikpijn kreeg van de lekkerste chocolade die ik ooit zou proeven. Er waren geen tranen, alleen uitzinnige vreugde. De grimmigheid van de wraak kwam pas later." Ze zwijgt en denkt na.

"Na de oorlog bezwoer ik 'nooit meer! Ik laat het niet meer toe!', geen oorlog, bezetting, angst en onderdrukking. Ik was in de oorlog te jong en naïef om het verzet in te gaan, zag het wel van nabij maar was te gezaggetrouw. In de 80-er jaren ging ik de straat op tegen kernwapens, tegen kernenergie, tegen alles wat in mijn beleving mijn vrijheid en mijn leefomgeving beperkte of kon bedreigen. Ik wilde vrij zijn, opstandig zijn en werd een militante dwarse dame met een rotsvaste overtuiging dat we het tij samen konden keren. Saamhorigheid, ja, dat was er volop. Ik huilde toen de muur viel, tranen van geluk, ik voelde dat ook ik mijn steentje had bijgedragen.

Weet je waarom ik nu huilde? Niet om de herinneringen maar uit schaamte dat ik nu niet opsta en de barricade op ga. Ik schaam me voor de passiviteit die ik om mij heen zie. Groepen worden weer buitengesloten en geschoffeerd, uit angst voor dat wat we niet kennen en daardoor niet begrijpen. Ik herken het en ben er bang voor: angst en onbegrip die omslaat in haat. Weet je mevrouw, ik ben bijna 80 maar ik voel mij niet te oud om weer op te staan en heel hard 'NOOIT MEER!' te roepen." De vrouw neemt een slokje van haar thee die inmiddels is afgekoeld. Haar tranen zijn opgedroogd en er is geen spoor meer van verdriet te zien op haar mooie rimpelige gezicht. Ik zie een licht in haar ogen, een felheid die eerder niet zichtbaar was. Ik zie een vastberaden strijdlustige trotse vrouw voor mij zitten. Ze heeft mij deelgenoot gemaakt van haar innerlijke strijd en onmachtsgevoelens. De woorden 'Nooit meer' werden door haar afgestoft en nieuw leven ingeblazen. Dat heeft zij alvast mooi voor elkaar gekregen.

Net bij Arends boekhandel geweest in  winkelcentrum Presikhaaf. Een boekhandel waar ik al jaar en dag regelmatig binnenloop. Vaak op zoek naar een (boek)cadeau, tijdschrift of wat kantoorbenodigdheden. Het assortiment is niet enorm maar vaak toch verrassend breed. Het grote pluspunt is het personeel wat ook jaar en dag ongewijzigd is gebleven. Vriendelijke, behulpzame mensen die weten waar ze het over hebben. Op elke vraag een passend antwoord, zoekend in hun database, navragend bij een collega; het type mens dat met uitsterven bedreigd wordt. We kennen ze allemaal, we kennen dit soort winkels met personeel die passie voor hun vak uitstralen. Ook weten we allemaal dat dit soort winkels schaars worden in de grote stad en zeker in winkelcentra.  Zo ook in 'mijn' winkelcentrum binnenkort.
Ik schrok bij binnenkomst: de schappen waren nog net niet leeg, her en der lagen wat boeken en tijdschriften. Een aantal stellages, waar ik altijd in snuffelde, waren helemaal weg. Geen themahoekjes, geen kooplust prikkelende aanbiedingen en literaire snuisterijtjes meer. Ik liep er verloren rond en voelde de leegte naar mij overslaan.
Een man in pak loopt binnen in deze woestenij, hij loopt doelgericht naar een grijze, elegante dame achterin de zaak en deelt haar mede dat hij gaat opnemen wat nu nog in de zaak aanwezig is en in het magazijn. Gelaten antwoord de dame dat ze het begrepen heeft en dat hij bij haar kan komen met zijn eventuele vragen. Ze blijft zeer voorkomend.
Ik heb genoeg gehoord en begeef mij richting kassa. Ik heb niet gevonden wat ik zocht dus vraag ik de mevrouw, die ook al jaren in deze zaak staat, of ze het boek van Mike Boddé in huis heeft. 'U bedoelt zeker 'Pil'? Nee, helaas hebben we deze niet op voorraad maar ik kan het boek voor u bestellen en we hebben deze titel dan binnen 2 dagen in huis." Ze overdrijft niet, ze hebben mij nog nooit teleurgesteld. Ik vraag haar wat er hier aan de hand is. Nu ik haar aankijk zie ik de rode randjes onder haar ogen. "We worden overgenomen door de Bruna. U ziet misschien wel die meneer hier rondlopen? "  Ik vraag haar wat er gaat veranderen en wat de consequenties voor het personeel zullen zijn. "Het concept van Bruna ligt erg vast, de extraatjes die deze zaak zo aantrekkelijk maakten passen niet binnen hun concept. Wat het personeel betreft heb ik horen fluisteren dat ze ons te oud vinden, wij passen ook niet meer. Laat ik maar ophouden, die meneer van Bruna loopt hier rond." Ze heeft nu tranen in haar ogen staan. Ik zeg nog voorzichtig dat ze een  publieksactie moeten organiseren, ze hebben zoveel vaste klanten die het personeel niet graag zullen zien vertrekken. Ik wens haar sterkte en met dat ik naar buiten loop bedenk ik mij dat deze mensen de energie niet hebben om een actie op te starten. Wij, de tevreden klanten van Arends boekhandel in winkelcentrum Presikhaaf, zouden dit moeten doen.

zebroid, zebrass, zebronkey, zeass,
zeedonk, zebadonk, zenkey,
donbra, donbri, donkra,
zebrula,zezel,
zebrezel
Gaza,Zoo,ezel, zebra


 

Vandaag las ik een artikel in de Volkskrant: ‘Groene vibrator om op te winden’ over een milieuvriendelijke vibrator met de gewijde naam ‘Earth angel’. Eigenlijk zeg ik het verkeerd; mijn gemaal las het desbetreffende artikel voor terwijl ik gezellig aan het internetten was. Ik laat hem nooit uitpraten, vandaag was geen uitzondering, dus surfde ik direct door naar de Aartsengel. Of moet ik zeggen: aarsengel? Want dat is wat ik aantrof, een afzichtelijk staafje dat mij in de verte ook doet denken aan die neussprays van vroeger. Had ik gemaal maar laten uitspreken, hij had mij ongetwijfeld aan het eind van het artikel gewaarschuwd voor te groot enthousiasme.

Wel heb ik, groen hart als ik heb, de bedenkers en makers van dit gedrocht de volgende suggestie gedaan:

‘To Caden Enterprises:
Interested in green technology I was pleased to read about your green vibrator. Until I saw how hideous and old fashioned it was. No woman uses an outdated vibrator like this anymore! Why not make a ‘Tarzan’ (the most popular vibrator)? We have a clitoris you know?! I hope you will soon innovate this gadget.’

‘Op dit moment heb ik een kassa storing in Afghanistan en hierdoor zal ik vannacht door moeten werken’ . Bij dit soort zinnetjes slaat mijn fantasie op hol en begint mijn dag dus goed. Dit was vandaag de beginzin van een mail van onze systeembeheerder die voor het maandelijks onderhoud langs zou komen en daar dus geen tijd voor heeft. De goede man is vannacht koortsachtig aan het sleutelen aan een kassa die ergens in Afghanistan staat. Wat zou het probleem zijn? Wat zou deze kassa afrekenen, wordt er wel afgerekend in Afghanistan? Hoe dan? Met geld of met kogels?

Tsss….Ik heb in dit stukje nu al 3x Afghanisatan getypt. Zegt dat iets over mij? Vast wel want ik kon vandaag ook lachen om de naam Rachid Arrihani (kwam ook langs in een mailtje), gewoon omdat ik meteen het beeld van een tot de islam bekeerde Arie Haan op mijn netvlies heb.

Het leven maakt het me ook niet makkelijk. Zie ik vanochtend een jogger in superstrak trainingspak maar met hoofddoek. Juist daardoor werd mijn blik getrokken naar die delen van haar lichaam waar mijn ogen niets te zoeken hadden. Het leven is bizar. Laat ik het daar maar op houden.

Ik ben in het bezit van een geurzakje genaamd Holland. Op de voorkant zie je een molen in een bollenveld en een klomp met tulpen en klaprozen. Zou Holland zo ruiken? De achterkant van het zakje laat niets los, geen bestanddelen, zelfs geen hint. Als ik mijn reukorgaan mag geloven ruikt Holland naar rozen en goedkope parfum. Kan niet kloppen dus dan maar openmaken en kijken of ik kruiden en bloemblaadjes kan determineren. Maar wat schetst mijn verbazing als de inhoud lijkt te bestaan uit kattenbakkorrels met fijngemalen gedroogde pissebedden. Niets tulpenblaadjes en houtsplinters. Met een rotvaart beland ik met beide benen op de grond. Holland heeft geen geur, net zo min als Holland één identiteit heeft. Holland is niet te vangen in een zakje. Gelukkig maar.

1 januari 2008. Jan Jansen uit Laren zit in zijn luie stoel te lezen in ‘het lot van de familie Meijer’, op de achtergrond klinkt ‘Smokers outside the hospital doors’.Maandag moet hij weer naar zijn werk na een welverdiende twee weken vrij. Erg vindt hij dat niet om weer naar Fortis te gaan en zijn collega’s een Gelukkig Nieuwjaar te wensen. Want hij weet dat zijn jaar niet meer stuk kan. Hij pakt zijn iPhone erbij en sms’t zijn vriendin dat ze over twee uurtjes klaar moet staan om een filmpje te pakken. Hij heeft al kaartjes voor ‘Das Leben der Anderen’. Jan is een gelukkig man.

Daar staat hij dan, stekelig en lelijk.
Fier en mooi, gegoten in een keck plastic jasje kwam hij zo’n anderhalve week geleden binnen. Ik liggend op de grond aan zijn voeten. Verwoede pogingen doend om hem op zijn standaard te hijsen: ‘prik het midden van de boom op de spijker en zorg ervoor dat hij rechtstaat terwijl de schroeven aan weerszijden stevig worden aangedraaid’. Probeer dat maar eens in je eentje met een jumpende kleuter van 4 om je heen. Maar het lukte (enigszins), hij stond (bijna) recht. Ach, een schuine piek hoort erbij en mag de pret niet drukken. Wat wel de pret drukt is het feit dat onze boom binnen 1 dag besloot in de rui te gaan. Tegelijk drong het tot me door dat ik er weer in was gestonken, zoals elk jaar. Iets in mij doet de kerstboomterreur vergeten. Zijn het de vrolijke lichtjes, de heerlijke geur van hars? Zijn het de pretoogjes van mijn kinderen? Nee, het is mijn aangeboren liefde voor traditie.  Traditie maakt soms een gekmakende dwangmatigheid bij mij los: ‘een kerstboom hoort te staan tot nieuwjaarsdag!’ Gevolg is een huis vol en een boom zonder naalden.
Volgend jaar beter…

De Bosatlas van Nederland is een geschenk uit de hemel. Waarin kun je zo eindeloos bladeren en je verwonderen? Een klassieker blijft de Bijbelgordel kaart en de zichtbare gevolgen van het, op religieuze gronden, niet vaccineren van kinderen. BMR-kaart: hoe blauwer hoe minder vaccinaties.

O,wat is het toch fijn streng gereformeerd te zijn….